زندگی یک طرفش حیرانی است

بنام خدا

دوستان عزیز و بزرگوارم

سلام

با تقدیم ترانه ای به ساحت مقدستان بخاطر همه مهربانی ها و صفایتان در طول مدت آشنائی و دوستی اگر تا مدتی که شاید نامعلوم باشد بدیدارتان نیامدم بدانید همواره بیادتان خواهم بود و همیشه دوستتان خواهم داشت

 

((وعده))

 

شاید بیایم دوباره

با کوله باری ترانه

با نون گرم محبت

در سفره ای عاشقانه

 

شاید دوباره ببافم

گیسوی شب رو برایت

نقشی زنم با لبانم

آهسته بر گونه هایت

 

لبخند عکست نمرده

رو طاقچه ی بیقراری

عکسی که یکشب نگاهت

داده به من یادگاری

 

یک خاطره از نگاهت

مانده از آنشب بیادم

آنشب که یک تار موتو

حتی به دنیا ندادم

 

با اینکه هرگز ندیدم

از آتشت کور سوئی

ترسم بمیرم نماند

در سینه ام آرزوئی

 

امشب دوباره غریبم

درویش، شبگرد، تنها

دنبال عشقم که گم شد

میگردم اینجا و آنجا

 

گر عشق خود را بیابم

شاید بیایم دوباره

تا روی شعرم نگاهت

پای خودش رو بذاره

شاد و سلامت و موفق باشید

خدا نگهدار

شاید بیایم دوباره --- با کوله باری ترانه

بنام خدا

دوستان عزيز و بزرگوار

سلام

(سرود سپیده )

 

بیا که هر چه سرودم غزل مرور کنیم

به این بهانه از امروز خود عبور کنیم

چراغ رابطه در بزممان بر افروزیم

لب تنور بدل با شب سرور کنیم

سکوت سنگی ما سایۀ ابوالهول است

به همّت غزلی خود ز سایه دور کنیم

به خاک می رسد این شانه ها اگر با عشق

به زور بازوی خشکیده مان غرور کنیم

میان ما غم دوری نمی دهد فتوی

دل عجول به دیدار ، اگر صبور کنیم

گناه ما به ترازوی عشق می سنجند

اگر زچاه دل یکدگر ظهور کنیم

زمانه فرصت ابراز کی دهد ما را

بیا که چشم حسود زمانه کور کنیم

                                                                                       محمد حسین ولائی 77/5/17 بهشهر

شاد و سربلند و سلامت باشيد

يا علي مدد

باز من مانده ام و تنهائی

بنام خدا

دوستان عزيز و بزرگوارم

سلام

سال بسيار خوب و پر خير و بركتي را براي تمامي شما عزيزان از درگاه خداوند بزرگ مسئلت دارم

 

(سر انگشتان راز)

مي نوازم با سر انگشتان راز

عشق را در پرده هاي گرم ساز

عاشقي صندوق اسرار مگوست

قفل آن يک حرف آنهم حرف دوست

عشق يعنی اتفاق ساده اي

خون درون جام جاي باده اي

عشق يعني ديدن دل در سجود

عشق يعني فارغ از بود و نبود

عشق يعني با تفکر جور نيست

آب دريا غير تلخ و شور نيست

گوش وا کن عاشقي بازيچه نيست

بيع را بگذار اين قاليچه نيست

عشق سر بر دار رقصيدن بود

و اندر آن حالت خدا ديدن بود

مرغ دل را سر بريدن عاشقي است

خود به خاک و خون کشيدن عاشقي است

عشق یعني دل نبستن جز به او

در کشيدن بهر او از ماست مو

از شراري شعله گشتن ، سوختن

درس عشق از سوختن آموختن

پاک ميسازد دل از حقد وحسد

خانه را میروبد از افعال بد

دل که خالي شد شروع عاشقي است

عشق و خود خواهي وليکن جور نيست

زندگي بي عشق عين مردن است

چون بهائم خوردن و خوابيدن است

يک نفس بي عشق بودن کافريست

جوهر آدم بغير از عشق نيست

جان من گر دل ببازي خود مباز

بيدلي را پيشه کن با آن بساز

***********

يک غزل دارم که نامش آتش است

از زمين تا پشت بامش آتش است

اين غزل را خون عشقم ساخته

رنگ و تابش داده و پرداخته

شعر خون است و قيام است و قعود

شعر دارد کوله باري از سرود

شعر خون از زندگي زيباتر است

شعر خون از مرگ پا برجاتراست

شعر يک رقصي است از اعصار دور

مثل رقص شعله بر فرق تنور

شعر پروازت دهد تا بیکران

می روی تا انتهای آسمان

عشق هم غیر از گریز و جنگ نیست

گر نباشد این دو غیر از ننگ نیست

جنگ با آنان که عاشق نیستند

خود تو میدانی که آنان کیستند

هم گریز از خود که نفس سرکشست

نفس سر کش همنشین آتش است

هفت وادی شعر شاد زندگیست

ابتدای هفت وادی بندگیست

بندگی یعنی که فرماندار اوست

هر چه در اینجا و آنجاها از اوست

ساغر دل را تهی کن مرد باش

مرد استغنا و اهل درد باش

***********************

ساز دل چون نغمه ای آغاز کرد

مشت دل را بی محابا باز کرد

یک دو روزی عشق را از بر شدم

لاجرم سندان آهنگر شدم

طاقتم چون طاق شد خوابم ببرد

قطره ای سیلاب شد آبم ببرد

ذره ای از عاشقی در دل نماند

زان همه کشت و درو حاصل نماند

آمدم انگار دیروزی نبود

حرفهای داغ و جانسوزی نبود

قله ها پوشیده از برف سیاه

دامنه پر گشته از هرزه گیاه

دل فرو در شوره زار بی کسی

بی خبر حتی ز خاری و خسی

برکه ی دل استکانی آب شد

از سکونش آب هم گنداب شد

جنگل سر سبز آخر شد کویر

بیشه پر کفتار و خالی شد زشیر

موج نا آرام دیروزی کجاست

بانگ ساحل کوب پیروزی کجاست

بلبلان خاموش در کنج قفس

عرصه ی پرواز در دست مگس

گل به گوش خار نجوا میکند

همنشین خویش پیدا میکند

حرمت عشق از میانه رخت بست

هر چه غیر از عاشقی جایش نشست

وا اسف بر دار شد عشق این زمان

شد شهید کینه ی نامردمان

نردبان عشق افتاد و شکست

راه را بر رهروان عشق بست

کوچه ها خالی شد از آواز مرد

دل زجوشش اوفتاد و گشت سرد

شهپر بال ملائک تیر خورد

آدمی از آدمیت سیر خورد

مرغ حق لاحول گویان جان سپرد

گرگ آمد گله را یکجا ببرد

کاش می شد سبز گردد باز عشق

یا برون افتد ز پرده راز عشق

ای خراب آباد دل بیدار شو

   عشق را دریاب و سر بر دار شو ...

محمد حسین ولائی

تیر ماه 75 بندرگز

شاد و سلامت باشید

یا علی مدد 

عشق را در همه جا باید جست

بنام خدا
دوستان عزيز و بزرگوارم
سلام

                                                  (گوشپيچ)

  دلت آمد كه مرا بگذاري
       بروي آنطرف رود فراموشي
         كه پر از فلسفه گرداب است
    و نهارت را
     كه فقط خوشه بريان شده اندوه است
      با من
         قسمت نكني

  راستش
  احساسم، به خودش مي پيچيد
   و گره خورد به ذهنيت ماهي از خشكي
     و هياهوي دلم
      گوش وجودم را كر مي كرد

   من به اندازه فرسايش يك باغچه از باران
      خوشحال شدم
       وقتي كه
        تو به اندازه رشد عطشي در گرما
                در دلم روئيدي
 
  پس چرا؟
     دلت آمد
       كه در اين بيداد
         دست خود را بكشي از دستم
  و نهارت را
    كه فقط خوشه بريان شده اندوه است
     با من قسمت نكني

 سفره ات خالي نيست
   سفره من هم نيز
     پر از دلهره فصل كهنسالي
   ما به هم محتاجيم...

 همواره شاد و سلامت و سر بلند باشید

 یا علی مدد

بنگر که با نگاهی به کجا رسیده این دل

بنام خدا

دوستان عزیز و بزرگوارم

سلام

( گُــُلنـَم )

 بايد آن لحظه که بين من وتو

 فاصله اي اندک بود

              به تو مي گفتم

                 حرفهائي که نمي بايد گفت

 بايد آنشب به تو مي گفتم

     دلم از ثانيه ها بيزار است

                  و از اين تکرار

                   و از اين دلهره شرم آور

   کاش بي ثانيه بود

        فاصله

           تا ابديِّت

              با تو ....
------------------

همواره شاد و سلامت باشید

یا علی مدد

باز من مانده ام و تنهائی

بنام خدا

دوستان عزیز و ارجمند سلام

آنقدركه تاب آوردم، گورستان بزرگی شدم ( احسان مهدیان)

و اینک

 

                         در بستر دل نشستم و غم نشدم

 

یک مو ز سر فراغتم کم نشدم

 

در باغ بهشت بودم از روز نخست

 

مارم  بگزید و باز آدم نشدم

همواره قرین عافیت باشید

یا علی مدد

 

تمام کودکی ام بوسه های مبهم بود

بنام خدا
همراهان عزیز و بزرگوارم
سلام
این شعر شاید بهانه ای باشد برای سالروز تولدّ م ( دهم مهر ماه ) 

                                 ((  فصلی جدید ))

       امروز در نگاه آینه دیدم

       شکست را
 
       در قامت بلند جوانی
 
                            هیهات !
       آمد چه زود

                   فصل میانسالی
 
                             تا سر نهد به پای کهنسالی
       امّا چه باک
 
            هر فصل لذتی دارد

                           اندازۀ طلوع و غروبش
 
                              شاید دوباره خواب نمانم !!!
______________

تا درود و بدرودی دیگر
یا علی مدد

بیا تا دیر نشده به همدیگه سر بزنیم

بنام خدا

دوستان عزیز و گرامی

سلام

---------

 ( خواستن )

  گرُ می گیرم

      و درون قفس خواهش

            گونه هایم گل می اندازد

  من که سر سبز ترین مزرعه را دارم

            باز یک بوته کدو

                     ذوق مرا بر می انگیزد

  هوس خوردن بشقابی آش

                      دهنم را آب می اندازد

  خواستن چیز عجیبی نیست

          مثل پرواز پرستو بر شانۀ شالیزار

                     مثل راز دل خود گفتن با دریا

   گاه در نیمه شبی

       ضرب یک فاخته در شاخۀ عشق

                خط میزان را در حامل ذهنم رسم می سازد

                               تا قناری در صبح

                                       ملودی هایم را آواز کند

    و اگر نیمه شبی

            پشه ای خون توانستن را

                از رگ احساس من و تو بمکد

       ما نخواهیم توانست

          ماه را در بستر خود راه دهیم

                          یا خورشید را باورمان

                                    و شکوفائی گل را در  روح

                  از محبت  توری باید ساخت

                                       تا مصون باشیم

   خواستن چیز عجیبی نیست

             خواستن یک غزل است

                            خواهشی از معشوق

                                   بوسه ای از مهتاب

                                        و شنا کردن در ایمان

    گرُ می گیرم

       در اجاق تردید

            شعله ای خواهش کمرنگ مرا خواهد سوخت

                                       دودم را تا پوچی

                                                          بالا خواهد برد

  اگر احساس توانستن خود را به تبر نسپارم

              من که سر سبز ترین مزرعه را دارم

      می توانم

     بوتۀ سبز کدو  را

                     تا بشقابی آش همراه شوم

      خواستن چیز عجیبی نیست

                 هر کسی خواست

                                توانست
                   
                          واین قانون است ........

--------------------

سلامت و شاد و موفق باشید

یا علی مدد

انتظار تو نگه داشته ما را ای دوست

بنام خدا
دوستان عزیز و بزرگوار
سلام
میلاد فرخنده یگانه منجی عالم بشریت حضرت اباصالح المهدی (عج) بر تمامی دوستداران و منتظران آن بزرگوار مبارک باد.

( انتظار فرج  )

بیا تمام دلم را شکوفه باران کن
کویر منتظر خاطرم گلستان کن

کشیده سر به فلک قیمت جوانمردی
متاع عاطفه را در بساط ارزان کن

رفیق قافله ات گشته ام که ره گیرم
طریق هجرت ما را زخویش آسان کن

عبور از دل تاریک خویش ممکن نیست
تو کوچه های دلم را بیا چراغان کن

به دست کاسۀ دل را گرفته ام چو گدا
به سکه ای ز جمالت تو نیز احسان کن

دلم که مهر تو در آن نشسته منتظر است
بیا و  چهرۀ زیبای خود  نمایان کن

عبوس چهره نشستم به قاب خود خواهی
به کلک مرحمتت چهره ام تو خندان کن

به انتظار تو شب گشته روزهای دلم
بیا  بیا  و  شب انتظار  پایان  کن
_________

سلامت ، شاد و پایدار باشید
یا علی مدد

تشنه عشق تو بودم به سراب افتادم

بنام خدا

دوستان عزیز و ارجمند
سلام

بزرگترین بدبختی بشر امروز بت پرستی است

 چند خدا را باید پرستش کرد؟

(خیال وصل)

نیامدی که  نیا ،  آسمان خراب نشد
نخواند مرثیه ای کس، دلی کباب نشد

غروب غمزده ام بی تو گر چه تاریک است
سر چراغ سلامت ، گر آفتاب نشد

من از بهشت شدم رانده با سه گندم عشق
هنوز گندم عشق من آسیاب نشد

نپخته بود که چیدیم خوشه را از تاک
نپخته خوشۀ ما ، در سبو شراب نشد

شکست خیمۀ ما را هجوم باد فراق
که موی تافته از دست ما طناب نشد

خیال وصل تو در خاطر کویری ما
کشید نقش فریب سراب و آب نشد

زدی تو بر دهنم قفل با سُوال سکوت
و هر چه شعر سرودم ، یکی جواب نشد

سعادت یارتان باد

یا علی مدد

 

دلم را دار خواهم زد شبی در مصلحت آباد

بنام خدا

سلام دوستان عزیز

( بهانۀ ماندن )

جنون زندگی ام عشق جاودانۀ توست
سکوت غم زده ام در گلو ترانۀ توست

ببین چگونه هنوز از طپش زند فریاد
دلی که خوشدلی اش اینکه آشیانۀ توست

کتاب سحر نگاهی که هدیه ام کردی
ورق ورق غزلیات عاشقانۀ توست

اگر گرفته مرا دامن اینچنین خاکت
به سبز پوشی جنگل قسم، بهانۀ توست

منم کویر و تو باران ، ولی چه باید کرد
که ذهن تشنۀ من غرق در فسانۀ توست

نبود شرط مروت که دل چنین ببری
از این غریبه که پای قمار خانۀ توست

به دام حادثه پابند دست تقدیرم
که هر چه مینگرم زیر دام ، دانۀ توست

***********************************

همواره شاد و سلامت باشید

یا علی مدد

بین من و تو فاصله تا یک نگاهست

بنام خدا

سلام عزیزان ارجمند

 ( تصویر خیال )

حیفم آمد که گل روی تو را بو نکنم

قبله ام باشی و روی خود از آن سو نکنم

نیمه شب باشد و تصویر خیال تو به پیش

بند بر پای دل از آن خم گیسو نکنم

شمع پایان شبم تا که هنوزم رمقی است

ننگم آید که فرو میرم و سوسو نکنم

اشتیاقی که تو انداخته ای در دل من

سببی گشته که غیر از تو به کس رو نکنم

سهم ما لقمه عشقی است به اندازۀ دل

رزق مقسوم رقم خورده ، تکاپو نکنم

من درویش تو را در دل خود پروردم

که به هر کوچه به دنبال تو یاهو نکنم

روشنی بخش رهم باش که در ظلمت قرن

راه گم کرده ، پی خویش ، هیاهو نکنم

تا درود و بدرودی دیگر

یا علی مدد

رسته خاک کویرم ریشه ام در آتش است

بنام خدا

سلام دوستان عزیز و مهربانم

( خط پایان ) 

بی تو هر شب در خودم زندانی ام

در ستیزم با دل طوفانی ام

گاه از اندوه خود مانند ابر

می چکم ، انگار که بارانی ام

خویش را پیدا کنم اما چه زود

باز می گردم به سر گردانی ام

سر نهادم زیر تیغ انتظار

نذری عشقم اگر قربانی ام

گاه می خوانی مرا تا مرز عشق

بی سبب گاهی چرا می رانی ام

شهر عشقم، گر فراموشم کنی

بی تو هم آغوش با ویرانی ام

بس کن اینجا خط پایان من است

از چه رو آنسوی تر می خوانی ام

رشتۀ جانم به عهدم بسته است

از کویرم، عاشقم ، ایرانی ام

یا علی مدد

بی تو هر شب در خودم زندانی ام

بنام خدا

دوستان بزرگوار و همراهان عزیز

سلام

( خیال وصل )

بی تو دیشب باز بغضی در گلویم گیر کرد

 عشق پنهان گشته ام در دل چنین تاثیر کرد

روزگاران رنگها زد تا دگرگونم کند

عاقبت با رنگ عشقت جان من تغییر کرد

صورتی بی جان شدم در قاب عکس زندگی

خواب خوش دیدم ، ولی اینگونه ام تعبیر کرد

نا امیدی لحظه ای در چشمهایم خیره شد

عمر سختی بود آن یک لحظه، ما را پیر کرد

هر چه کردم تا مگر آهی نسوزاند دلم

بیشتر از آنچه کردم شعله ام تدبیر کرد

مثل هر شب ناله ام را ریختم در گوش ساز

او هم از درد دل من نالۀ شبگیر کرد

می رسیدم تا جنون دیشب، ولی افیون اشک

بغض سرگردانی ام را در گلو تخدیر کرد

چشمهایم منتظر تا بلکه صبح آید پدید

صبح آمد، لیک با اینحال خیلی دیر کرد

طرفه شعری شاد بودم در کتاب زندگی

                              عشقت آخر گونه ای دیگر مرا تفسیر کرد

خدایتان نگهدار باد

یا علی مدد

 

دلم را در طناب عشق تو بر دار می بینم

بنام حضرت دوست
دوستان بزرگوارو ارجمندم
سلام

 ( گل خیال )

   چو اشک از سر مژگان چکیدنی شده ام     

بیا بهانۀ شعرم که دیدنی شده ام

          دلم زدست تو فریاد میزند همه شب         
حدیث نغمه تارم ، شنیدنی شده ام

      خیال عشق تو بخشیده بال پروازم        
 پرنده ام، به هوایت  پریدنی  شده ام

         تو یک نظر به من انداختی در این بازار         
بسان یوسف کنعان خریدنی  شده ام

        رسیده میوۀ عمرم به شاخسار زمان        
 نگاه کن که در این فصل چیدنی شده ام

         شراب کهنه شدم در خم صبوری خویش        
 علاج رنج خمارم ، چشیدنی   شده ام

         گل خیال تو در باغ خا طرم روئید       
  بجز تو از همه گلها ، بریدنی شده ام

        برای  کلک  هنر آفرین  نقاشان       
  به سر چو عشق تو دارم ، کشیدنی شده ام

سلامت و دلشاد باشید
یا علی مدد

این کلک باز فلک آخر مرا انگور کرد

بنام خدا

سلام

بیست و یکم اردیبهشت سالگرد تولد دوست خوبم حمید عزیز مرد رودخانه آبی است این غزل را که در دسترس بود و شاید هیچ مناسبتی با موضوع تولد حمید جان نداشته باشد  صرفا بخاطر گرامی داشت سالگرد تولدش تقدیم می کنم به او که هنرمندی مهربان است و درد آشنا     شاخه گلی به رسم دوستی تقدیمش می کنم

 

((غزل لای لایی ))

 رندی کویر زاده ام و لاابالی ام

اما اسیر چشم سیاه شمالی ام

تفتیده است گر چه دلم چون دل کویر

با تو ولی همیشه پر از بوی شالی ام

آنقدر بی ریا که سراغ تو آمدم

گم گشت رنگ آینه ها در زلالی ام

پرواز می کنم بسوی هر گاه با خیال

انگشت عشق بر دهن از تیز بالی ام

دشتی پر از گلم که اگر ترک من کنی

بینی بزیر پای چو گلهای قالی ام

بی اعتنا که می گذری از سرم چو دود

آتش زبانه می کشد از بی خیالی ام

گاهی تمام عاشقی ام داد می زند

از نیمه راه خستگي احتمالی ام

سر سبزی تمامی مازندران ز تو

من از هوای عشق تو حالی به حالی ام

هر لحظه ای که میگذرد، روید انتظار

در چشمهای بی رمق از تو خالی ام

امشب بیا برای دلت تار می زنم

با یک دو بیت از غزل لای لائی ام

کاش در حضورش بودم و با زبان ساز تولدش را تبریک می گفتم

تا درودی دیگر

یا علی مدد

بی تو دیشب باز بغضی در گلویم گیر کرد

بنام خدا

دوستان عزیز سلام

غیبتم را به بزرگواری خواهید بخشید

زندگی یک طرفش حیرانی است    ما همه در تله ی آنچه نمی خواهیم     گاه و بیگاه گرفتاریم

 

(( فرصت ندادی تا بگم حرف دلم را ))

 

بی تو تنهائی گشودم سفره مهمانی ام را

با کسی قسمت نکردم نان سر گردانی ام

پادشاهی مست بودم بر سریر خواب غفلت

لشکر عشقت بهم زد شوکت سلطانی ام را

زیر بار بی تو بودن، قامت دل را شکستم

بعد از آن با خویش گفتم قصۀ ویرانی ام

حرفها نشکفته خشکیدند بر شاخ گلویم

فرصتی دیگر نیامد فصل گل افشانی ام را

خواب ما را کی کند تعبیر این دل ، تا نشانم

عاقبت بر تخت شاهی ، یوسف زندانی ام را

چشمه خورشید می خواهد که بغضم را بشوید

ورنه تکرارش کند هجران، شب بارانی ام را

با سه تار و زخمۀ شعرم اگر حالی بماند

همچنان در پرده خواهم زد غم پنهانی ام را

تا دیداری دوباره

یا علی مدد

 

گفتی مباش منتظرم = اشک من چکید

بنام خدا

سلام

  به زنده یاد سهراب سپهری که نگران آب بود

 اول اردیبهشت (یادش گرامی باد)

                      (( آب را گل نکنیم ))

     آب را گل کردند
      و نمی دانستند
      آن طرف دخترکی کوزه به دست
      آب می خواهد بردارد از جوی
  
      آب را گل کردند
      غافل از اینکه شقایقها
      دیرگاهی است که از هُرم زمین تشنه شدند
      و پرستوها
      که هزاران فرسنگ     راه را پیمودند
      آب آلوده به گل را
               بدشان می آید

      آن زمانها که هنوز
      عاطفه در همه کس جاری بود
      اشک آن دختر تنها و فقیر
      گاه اندوه که می خواست بشوید از دل
      آب را قاطی بود
      و سپیدار سرش را به فلک می سائید

      زندگی روشنی آب زلال است
      و چه زیباست اگر گل نشود آب زلال
          
                                  آب را گل نکنیم

 

تا دیداری دوباره

یا علی مدد

باز من ماندم و شعر و سنتور

بنام حضرت حق

سلام

(( هر آنچه بادا باد ))

کودک بیخیالی دل من
توی گهواره نگاهت خفت
کاش خورشید می رسید از راه
گردش روزگار را میگفت

یا کریم غریب عاشقی ام
 در نگاه تو آشیانه گرفت
پلکهایت در نگاهت بست
دل من تنگ شد، بهانه گرفت

رفت دیروز و می رود امروز
من و تو همچنان ز هم دوریم
راه عشق من و تو هموار است
حیف اما که هر دو مان کوریم

کولی   فالگیر  احساسم
کف دست جوانی ام خوانده است
راست میگفت، داغ عشق تو
سالها می شود به دل مانده است

تو گذشتی ، ولی به چشمانت
دل وامانده ام زمینگیر است
خواهی آمد که واکنی آغوش
نازنیم ، ولی دگر دیر است

سهمم از آنچه عشق نامیدم
شعله ای کز دلم گرفته قرار
باید از شعله ها گذشت و گریخت
مرگ یکبار و شیونش یکبار

من غزلهای انتظارم را
می سپارم به دفتر فریاد
بعد از این نیز در سکوت و شبم
بگذرم از تو ، هر چه بادا باد

یا علی مدد

بگو به یاس سخن بر لبت شکفته بماند

بنام خدا

دوستان عزیز و بزرگوارم سلام

( پیش در آمد )

فرشتۀ قشنگم
وقتی از آسمان چشمانت بر زمین ناباوریم باریدی همۀ پژمردگیم طراوت شد، حتی طوفانت نوازشم کرد، در گودی گونه ها ی فرو رفته ام یاکریم عشق لانه ساخت و من که زادۀ کویر بودم ، یکباره با این هجوم خوشرنگ ، آن طرف در جنگل مهربانیت گم شدم
چه کنم؟
زادۀ کویر به سرما و گرما عادت دارد ، به نانی که بوی آفتاب میدهد، به آواز بلدرچین هائی که بی هیچ تکلف در گندم زارهایمان پناه می گیرند و روی نغمۀ سازمان پرپر می زنندو ما هم غزلهایمان را که به زلالی کویر است و آوازی که با چشمهایمان می خوانیم ، نثارشان می کنیم ، این را هوبره ها هم می دانند .
اما در جنگل خیلی زود گم می شویم ، جنگل هر چقدر مهربان باشد ، جنگل است و قانونش هم قانون جنگل ! ..
ستارۀ دنباله دارم
من به دنبال روشنی مهربانیت گم شدم ، اما ردّ پایت در انتظار دلم پیداست.
می دانی؟ تمام ظلمت دلم را برای تو! فقط برای تو جارو کرده ام..... شاید باورت نشود ، آنقدر از کوچه ات آمدم که پاشنه ای برای کفشم نماند ، تو مهربانیت را به گل یاس سپیدی که کوچه را معطر می کرد عاریت داده بودی و من  چه با ولع مهربانیت را استنشاق می کردم .
سالها می گذرد ، با اینکه نیافتمت ، هنوز ماهی مقدس چشمۀ نور امیدم هستی ، هنوز هم در کوچۀ خیالت به دنبال امیدم پرسه میزنم
نمی دانم چرا گلبرگهای گل یاس سپید کوچه ات که بی قراریم را فهمیده اند زیر کفش بی پاشنه ام شکلک می شوند تا بچۀ برهنۀ غربت آباد هم خوابم را آشفته سازد ، تو را بخدا در خجالت خود خواهی ام آبم نکن .....
راستی گل یاس سپید کوچه ات را بدست کدام باد سپرده ای؟؟؟
بهانۀ نوشتنم
با اینکه کفشم پاشنه ندارد ، حس می کنم چند خروار سنگین ترم ، خواستن و نتوانستن در دلم میوۀ اندوه آورده است و باغبان چلاق احساسم توان چیدن آنها را ندارد ، ناچارم تا آنطرف لنگۀ ظهر انتظار، لحاف بیخیالی را رویم بکشم و تا پلاسیدن تمام التماسم در خواب کوته دستی خود ذوب شوم .... شاید اینگونه می خواهی !!!
اما این جمعه یک جفت بال از کبوتر عشقم وام گرفته ام و هفت سنگریزه از کوچه ات ، تا صبح علی الطلوع به جمرات روحم پرواز کرده ، شیطان خود خواهی را سنگسار نمایم تا حجّم در طواف عشق کامل شود ، آنگاه خواهم آمد و در منقارم گل سرخی خواهی دید که هر گلبرگش غزلی است از وارستگیها ...
خدا کند منتظرم باشی

تا سلام و بدرودی دیگر

یا علی مدد