باز من مانده ام و تنهائی

بنام خدا

دوستان عزیز و ارجمند سلام

آنقدركه تاب آوردم، گورستان بزرگی شدم ( احسان مهدیان)

و اینک

 

                         در بستر دل نشستم و غم نشدم

 

یک مو ز سر فراغتم کم نشدم

 

در باغ بهشت بودم از روز نخست

 

مارم  بگزید و باز آدم نشدم

همواره قرین عافیت باشید

یا علی مدد

 

تمام کودکی ام بوسه های مبهم بود

بنام خدا
همراهان عزیز و بزرگوارم
سلام
این شعر شاید بهانه ای باشد برای سالروز تولدّ م ( دهم مهر ماه ) 

                                 ((  فصلی جدید ))

       امروز در نگاه آینه دیدم

       شکست را
 
       در قامت بلند جوانی
 
                            هیهات !
       آمد چه زود

                   فصل میانسالی
 
                             تا سر نهد به پای کهنسالی
       امّا چه باک
 
            هر فصل لذتی دارد

                           اندازۀ طلوع و غروبش
 
                              شاید دوباره خواب نمانم !!!
______________

تا درود و بدرودی دیگر
یا علی مدد